Roznegliżowane, Iva Procházková


„Astrologia nie przepowiada przyszłości, nie wróży, bada zależności przyczynowo-skutkowe (…) Przy wydarzeniach historycznych mamy do czynienia z problemem całego narodu lub władcy, przy przestępstwie – z problemem sprawcy. To właśnie z tym problemem wiążą się emocje. Zbrodnia jest reakcją na nie”

O książkach można mówić i mówić w nieskończoność. Wyjaśniać zawiłości fabuły, dyskutować o bohaterach, podkreślać cechy języka i stylu, analizować dialogi i opisy przyrody. Gdyby o literaturze nie dało się gadać w nieskończoność, studia filologiczne trwałyby jeden semestr, a żaden polonista nigdy nie znalazłby pracy. I miliony blogów recenzenckich nie miałyby racji bytu, bowiem o książce można byłoby wówczas powiedzieć tylko tyle, że jest fajna bądź nie. Bez argumentów, bez emocji, bez wyjaśnień. Ufff, całe szczęście, że jest inaczej.
Jest jednak jedna cecha, która sprawia, że po pewne książki sięga się chętniej, niż po inne – jest nią doświadczenie. Jeśli znamy autora, znamy cykl, i mamy z nim same dobre skojarzenia – wówczas książka jest już na wygranej pozycji. Owszem, może rozczarować, może okazać się całkiem do dupy, a czar emocji pryśnie jak bańka mydlana – ale sam fakt, że się sięgnęło po tę, a nie inną pozycję (w końcu codziennie wychodzą setki, o ile nie tysiące, tytułów na całym świecie) to już jest coś.
Bo spójrzmy prawdzie w oczy – jeśli chodzi o „Roznegliżowane”, to trudno wskazać powód, dla którego osoba nie znająca „Mężczyzny na dnie” sięgnęłaby po tę powieść. Okładka stosunkowo nudna (kwestia gustu, ale jednak), nie epatująca nagością czy pięknymi ludźmi na tle zachodzącego słońca. I żeby nie było niedomówień - mnie tam okładka podoba się bardzo, ale próbuję wczuć się w rolę. Choć tytuł może sugerować różne rzeczy – no bo hej, może mamy tu do czynienia z czeskimi 50 twarzami…? – to jednak na kryminał słabo pasuje. I teraz jak przeciętny Kowalski, mając do wyboru kilkadziesiąt różnistych książek w takim Empiku czy Matrasie, ma wrzucić do koszyka akurat najnowszą książkę Ivy Prochazkovej…?
Mam nadzieję, że Kowalski ma przy sobie smartfon i dostęp do sieci (albo w księgarni jest wifi), i zamiast ślepo wierzyć układowi książek na regale (serio, układ książek na listach nowości nie jest przypadkowy), wejdzie sobie do Internetu i przeczyta tych parę słów. I mam jeszcze nadzieję, że tenże Kowalski ma dodatkowe 30 kilka złotych, bo będę próbowała go usilnie przekonać, żeby do koszyka wrzucić dwie, a nie jedną, książkę…


Mężczyzna na dnie” był kapitalny. To była jedna z najlepszych, najwybitniejszych i najmilej przeze mnie wspominanych książek ubiegłego roku. I nie wiem nawet, czemu. Ani fabuła nie była zbyt wyszukana, ani okładka, ani intryga – chodziło jednak o styl. O styl i o jakąś taką niemożliwą do określenia cechę, która sprawiła, że totalnie mnie wzięło. Może to jest właśnie „to coś”, co sprawia, że ludzie się w sobie zakochują. Nie wiem, nie znam się, zarobiona jestem, może mało bystra. Generalnie chodzi o to, że pierwsza książka o Marianie Holinie była autentycznym dla mnie objawieniem.
„Roznegliżowane”, tom drugi cyklu, nie pobił pierwszego, ale nie sprawił, że pękło mi z rozczarowania serce. Wręcz przeciwnie. Podtrzymał to zauroczenie tak, jak stateczna miłość trzyma dwoje ludzi przy sobie pomimo tego, że początkowa euforia już się wypaliła. I całe, kurde, szczęście, bo naprawdę się bałam, że będzie kiszka.
Iva Prochazkova pisze w sposób prze-czeski, choć to może niepoprawne politycznie i stereotypowe, to jest to jedna z jej największych zalet. Nie oznacza to jednak, że zagadka kryminalna nie satysfakcjonuje – otóż na trawniku przed domem chińskiego biznesmena zostają znalezione roznegliżowane (nomen omen) zwłoki młodej dziewczyny o azjatyckich rysach. Dziewczyna ma na sobie fishnet, bardzo skąpe… nawet nie odzienie, co siatkę, sugerującą jej prawdopodobny zawód. Kim była? Kto ją zabił? I dlaczego?
Marian Holina, policjant, którego poznaliśmy w poprzedniej części cyklu, nic się nie zmienił – nadal ma intuicję objawiającą się łaskotaniem pod pępkiem, nadal wierzy w astrologię i nadal zajada się rogalikami. Jest sympatyczny i dobroduszny, a takie sprawy rozpracowuje pisząc po oknie skomplikowane analizy. Tyle że ta sprawa jest wyjątkowo pokręcona. No i trupów będzie więcej… Dobrze, że Holina ma fajną ekipę... Wróć! Tym razem nawet w tej nieskazitelnej dotychczas sferze życia policjanta pojawi się głębokie pęknięcie... 

„Roznegliżowane” sprawnie dogania swoją poprzedniczkę. I choć nigdy nie zajmie pierwszego miejsca, to i tak – póki nie wyjdą kolejne książki z serii – dumnie staje na podium. Niesamowity relaks przy tej wciągającej i uroczej powieści – choć opowiadającej o tragedii i zbrodni – gwarantowane. Ale koniecznie przeczytajcie część pierwszą.
PS. Zagraliście już dzisiaj w LOTTO?



Iva Procházková
ROZNEGLIŻOWANE
Wydawnictwo Afera 2017
seria czeskie krymi.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz